Ugostiteljstvo
Do okupacije ugostiteljstvo nije bilo razvijeno u Sarajevu jer se nije osjećala neka veća potreba. Bilo je samo nekoliko hanova gdje su konačili ljudi koji su dolazili sa strane.
Poslije okupacije vlada je odmah donijela zakone o točenju alkoholnog pića, naredbu o nekim pitanjima što se tiču ugostiteljstva, naredbu o pijančenju, naredbu o spravljanju pića sličnih vinu, naredbu o ograničenoj prodaji špirita i još neke. 3.2.1909 godine donijeta je naredba o vršenju obrta. To je bio “Gostioničarski i krčmarski obrt” koji se djelio na pet različitih ovlašćenja: ukonačavanje stranaca, priređivanje jela, prodaja na malo alkoholnih pića, točenje alkoholnih pića, te prodaja kafe, čaja, čokolade i drugih toplih pića i okrepa. Za točenje i maloprodaju alkoholnih pića trebalo je dvaput godišnje, svakog 1.1. i 1.6. tražiti novu dozvolu od vlasti. U gradu Sarajevu dozvole za točenje alkoholnog pića su dobijali pretežno stranci (51,3%), dok su u ostatku Bosne i Hercegovine dozole dobijali pretežno domaći ljudi (75,6%).
Ugostiteljske radnje su pretežno bile male gostionice i krčme s bifeima i samo nekoliko većih restorana: “Evropa”, “Central”, “Društveni dom”, “Napretkov podrum”, “Marijin dvor” i još neki, te veliki broj malih bosanskih kafana (“a la turka”) i malih modernih kafana (“a la franka”)
Za ukonačavanje stranaca izgrađivani su hoteli i adaptirani su stari hanovi. U gradu je bilo šest modernih hotela (“Evropa”, “Central”, “Radecki”, “Rojal”, “Kajzerkrone” i “Imperijal”) i na Ilidži tri (“Austrija”, “Bosna” i “Hungarija”). Za ukonačavanje je služilo i sedam hanova i “domaćih” hotela ( hotel “Gazi”, han “Kreštalica”, “Morića han”, “Kolobara han”, hotel “Sarajevo”, “Besarin han” i hotel “Hercegovina”)
Ovih 13 hotela i hanova u Sarajevu je moglo ukonačiti 621 gosta, dok su hoteli na Ilidži mogli ukonačiti 171 gosta.
