Regulacija Miljacke
U svom prirodnom toku rijeka Miljacka ide od istoka prema zapadu i po dužini dijeli Sarajevo pri čemu s okolnih brda s obje strane prima vode koje skupljaju brojni potoci. Kao planinska rijeka ona je u sušnim danima veoma oskudna u vodi, dok je u vrijeme kiša ili otapanja snijega takva da se ne može zadržati u svom koritu. Obično se izlijevala iz svog korita i plavila ravničarski dio grada praveći često ogromne štete. Da bi se spriječilo to plavljenje bilo je neophodno da se reguliše rijeka Miljacka.
Već na sjednici opštinskog zastupstva od 8.3.1880 godine vladin povjerenik Herman je predložio plan o regulaciji Miljacke čime bi se regulisala obala od Bendbaše do Čobanije, a ne samo od Ćumurije do Latinske ćuprije kako je vlada predlagala. Nakon velike poplave u Sarajevu 1.11.1881 godine kada je Miljacka napravila dotad neviđenu štetu opštinsko zastupstvo je uvidjelo potrebu da se pristupi izvođenju bar najnužnijih regulacionih radova na Miljacki. Prvi radovi su izvedeni na dionici od Latinske ćuprije do Ćumurije, kada su na toj dionici od 192 metra temelji obalnih strana utvrđeni zidom. Pored ovog građenja na dionici od Čumurije do Čobanije otvoren je novi sokak koji je izgrađen na privatnim baštama koje su djelile stambene zgrade od Miljacke. Ovaj sokak je dobio naziv Apelov kej, a kasnija čitava desna obala Miljacke je imala ovaj naziv. Radovi su kasnije produženi, pa je 1893 godine uređena obala s obje strane od Čobanije do Hiseta, ali najznačajniji radovi su počeli tek 1896 godine kada je u cjelini izgrađen kej od Latinske ćuprije do gradske vjećnice, pri čemu su postavljeni zidni temelji i okovani stupovi. Obziđivanje Miljacke izvršeno je u dužini od 3,5 km. Zidovi su bili visoki od 3 do 5 metara i obezbjeđivali su grad od bilo kakvih poplava. Kada su dovršeni radovi na desnoj obali Miljacke izgrađena je široka cesta od gradske vjećnice do električne centrale koja je primila znatan dio gradskog prometa i kojom je prošao prvi električni tramvaj u Sarajevu. Prilikom regulacije Miljacke ispravljen je ponešto pravac rijeke u donjem toku od Latinske ćuprije, naročito na djelu gdje su bila neizgrađena zemjišta, tako da je na ovom dijelu korito prošireno na 45 metara, dok širina u gornjem toku ne prelazi 25 metara.
